Echo26 :)

หลายครั้งก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเรากำลังหวังอะไรจากคนๆนั้น

หากจะให้ยอมรับตามจริง.. แค่อยากให้เธอสนใจ แค่อยากให้เธอให้ความสำคัญ ยิ้มให้กัน แต่ไม่ต้องเป็นคนพิเศษของฉันก็ได้

เมื่อก่อนเธอจะเป็นยังไงฉันไม่เคยสนใจเลย แม้จะผ่านมาปีกว่าแล้ว แต่การกลับมาของเธอวันนี้ มันทำให้ความรู้สึกดีๆของฉันที่เคยเกิดขึ้นและฉันไม่เคยใส่ใจ ..ความรู้สึกเหล่านั้นมันหวนกลับมา และทวีคูณตัวเองมากขึ้น มากขึ้น

จนกระทั่งตอนนี้

เมื่อไหร่ที่ฉันเห็นเธอ หัวใจบ้าๆก็แสดงอาการที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตที่ผ่านมา.. มันทั้งเต้นถี่และเต้นรัว เหมือนกับเรากำลังต้องการอะไรบางอย่างจากเค้าคนนั้น ..เริ่มจะเห็นแก่ตัว อยากให้เค้าสนใจเรา ไม่อยากให้เค้าสนใจใคร

น่าเกลียดเนอะ ความรู้สึกแบบนี้เนี่ย..

 คิดว่าตอนนั้นฉันคงแค่รู้สึกดีกับเธอ

คิดว่าตอนนั้นฉันคงเริ่มปลื้มเธอ

คิดว่าตอนนั้นฉันคงเริ่มชอบเธอ

คิดว่าตอนนี้ฉันคงตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว

ทั้งๆที่เคยมีอคติกับการแอบรักเพื่อน เหมือนมีอคติกับอาหารแช่แข็ง..

เฮ้อ...

อะไรที่เราพยายามถอยออกห่างเพื่อเลิกชอบเลิกรักมัน ตลกไหมที่มันยังอยู่ในใจเสมอๆ เป็นสิ่งสุดท้ายที่คิดก่อนนอน แต่อะไรที่เคยติดมากๆ กลับเหมือนเริ่มมีบทบาทกับชีวิตน้อยลง ถึงเราจะไม่พยายามที่จะลืมมัน จนแทบจะไม่มีเลย เพราะไม่เข้าใจตัวเองแบบนี้สุดท้ายก็เลยปล่อยใจไปเลย ไม่รักดี บอกให้เลิกรักก็ไม่เลิก งั้นก็รักให้หมดใจแม่งเลย อยากจะรู้ว่าสักวัน ใจจะหมดรักเองหรือเปล่า?

 มาถึงตอนนี้สภาวะอารมณ์คาดเดาไม่ได้จริงๆ มันขึ้นๆลงๆ จนบางครั้งเผลอทำอะไรตามใจตัวเอง และการกระทำนั้นมันมักทำให้คนอื่นรำคาญ รู้ว่ามันไม่ควรทำ แต่เมื่อทำไปแล้วมันก็กระดากปากที่จะเอ่ยคำว่า 'ขอโทษ' เลยเลือกที่จะเงียบไว้ ก็รู้ว่าเราไม่ใช่คนดีเท่าไหร่ แต่ทำไงได้ล่ะ..ก็มันอดไม่ได้จริงๆ

มีคนบอกว่าเราโตขึ้น..สภาวะโลกส่วนตัวสูงที่เราคิดตั้งแต่เด็กว่าเราจะไม่เป็นแบบนั้น แต่วันนี้เราก็เป็น..แถมเป็นหนักด้วย มันเลี่ยงได้ที่จะไม่เป็น แต่ประเด็นมันอยู่ที่เราไม่เลือกที่จะเลี่ยงมันมากกว่า เกิดอะไรขึ้นก็ทำตามใจตัวเองไปเลย

..น่าเบื่อเนอะ..ที่บางครั้งก็ยังไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองด้วยซ้ำ อย่าหวังเลยว่าคนอื่นจะเข้าใจ แต่ก็อยากให้คนอื่นเข้าใจ เพราะเราก็เป็นเราอย่างนี้นั่นแหละ